ای ننه‌ی هرچی جهوده گاییدم ...

می‌گم شاید دیشب این خارکُسته دس به چپ و چال‌ام زده بوده . می‌گم بلکم گناه کبیره رو کرده بودم . می‌گم باس صدقه بدم که بازم خوب بود که تُو خواب بود ! یه جای خیلی کلفت واسّاده بودیم . ( من اینطور فکر می‌کردم . ) نمی‌دونم چرا وسط اون همه موجودات آدمی ، فقط من بودم که تُمبون به کون نداشتم و با یه دم‌پایی عربی ، راس راس واسّاده بودم جلو یه مچّد . یهو یکی داد زد – گمونم از بلن گوی مچّد : یزید بن معاویّه ! بیا مادر قحوه . حالا ما رو می‌گی ، این یارو مامله هم همینجور سیخ خ خ ! چشمت روز بد نبینه ، با یه هول و هراسی مونده بودم سر جام . یادم اومد که اگه آدم خیلی بترسه ، ممکنه برینه . – یا ابوالفضل‌العبّاس ، آدم ِ بی‌تُمبون ، روز روشن ، دم در مچّد ، برینه ؟! بر شیطون حروم‌زاده‌پرور لعنت ( می‌بخشی پروردگارا ، تُو خواب اینجوری بوده ، و گرنه من ننه‌مو می‌گام اگه بابام منو به حلال کاشته باشه ) . الغرض ، فایده‌ای نداشت ، چون دوباره مکبّر بود یا مؤذّن ( ولی صداش شباهتی نداش) داد زد : مگه منتظر نبودی خارکُسته ؟ دِ بیا تُو دیگه . لرزون لرزون ، در حالی که انگار بی‌اختیار داشتم ثلاثه‌ی معلّقه – اب و ابن و روح‌القدس – رو با دستام قایم می‌کردم ، پا به خونه‌ی خدا گذاشتم . چه دیدم ؟ یا حضرت خرس ! دُرُس جلو محراب ، یه کُس پهن کرده بودن به این هوا : آآآآآآآآآآآآ.....آآآ . مونده بودم که چی به چیه . کُسه مث بلور برق می‌زد ؛ ژیلت کشیده . محشر ! فقط خیلی بی‌معنی گُنده بود . یه لحظه ذهنم رف که نکنه من مرده‌م ، و اینجا هم بهشته ، و این یارو طرفم حوری موریی چیزیه ؛ که نیگام افتاد به حاضرون . یاللعجب ! اینا که آخون نیسّن . ریش داشتن ، ریشای بلن ؛ ولی آخون نبودن . یه کلاه خردوک به سرشون بود و دماغاشون غاز می‌کشید . من هاج و واج مونده بودم . زیر چشی به خاخاما نیگا می‌کردم . ( آره ، اینا خاخامای جهود بودن ) ولی همه‌ی هوش و حواسم پیش کُس بود . نه این که خیلی کُس‌دوس باشم ؛ نه ، این کُسه خیلی کُس بود . عجیبه که فقط یه کُس بود . نه پستونی ، نه رونی ، نه سر و کلّه‌ای ، و نه پا و پاشنه‌ای که آدم بذاره سر شونه‌ش و بگه : علی علی . همین جور محو تماشای این کُس خارق‌العاده بودم که یکی از خاخاما یه قدم اومد جلو ، دستی به کیرم کشید ، گرف تُو مشتش ، فشار فشوری داد و ول کرد و گف : کیر خودشم بد نیس . یه‌کم به هم نیگا کردن ، باز یکی دیگه اومد خم و راس شد کیرمو ورنداز کرد ولی بهش دس نزد ؛ گف : سایزش نمی‌خوره ؛ وانگهی برنامه طور دیگه‌ای تنظیم شده ... من از حرفاشون که یکی در میون میشنیدم چیزی بر سر نیفتادم . باز هم مسقط الرّأس نگاه وامونده‌ی من ، خود خود کُس بود نه خدم و حشمِش . عاقبت یکیشون که انگار پیرترک بود اومد جلو ، به لهجه‌ی غلیظ تهرونی گف : یه بالا بزن . نفهمیدم چی می‌گه . گف : خارجنده ، یه اِ ... بکن ، می‌خوام حرکت برکتشو ببینم . یه اشاره‌ش کردم ، سر به هوا شد . خاخامه خندید . گف : یزید پیرم که باشه کیرش کیره . بعد گرف تُو دستش ؛ محکم ، از بیخ . بعد گف : اون چیه به سقف مچّد چسبیده ؟ سرمو بالا کردم ، گف زرت . یهو دیدم کیرم تُو دستشه داره می‌ره . می‌خواسّم داد بزنم که : اُهوی عمو ، مال مردمو کجا می‌بری ؛ که چشمم افتاد به یه دیگ بزرگ ، یه پاتیل گنده که قلّ و قل داش می‌جوشید . کیرمو انداخ تُوش . گف : به زودی می‌بینی . با کفچه یه دو بار هم زد ، بعد دس کرد تُو دیگ جوش . دستشو که آوُرد بیرون یه کیر تُو دستش بود ، چقدر بگم خدا ؛ به کیر خر می‌گف دولچه ! تا به خودم بجمبم کیره رو زرتی چسپوند جای کیرم که بریده بود . اصلاً انگار که از روز الستُ بربّکُم مال خودم بوده ! یه اِ... کردم ، شپَلَق خورد زیر چونه‌م . خاخامه بارک اللایی گفت و دس کرد کیره رو گرف تُو مشتش . فشار داد ، فُشور داد ، بعد رو کرد به حاضرون و گف : حالا می‌تونین دعای مخصوصو بخونین . من پریدم وسط که : آغا ، شما امام زمانی ؟ جون یزید شما کینی ؟ مانو واسه چی آوُردین ؟ دسّتون درد نکنه ، ولی اقلّ ِ کَن به منم بگین چی به چیه . خاخام پیر با دس اشاره کرد به کُس ، بعد به کیر من ( که به کیر قدیمم می‌گف : آفاندیس ! ) و خیلی شمرده گف : این کُس که می‌بینی ، کُسّ ِ ننه‌ی اُمّهات مؤمنین و مؤمنات اسلامه . همه رو یه‌جا کردیم ، جوشوندیم ، شده این . کیرای تمام جهودا رو هم مث مال تو بریدیم ریختیم تُو دیگ ، اینی که می‌بینی و به کمرت زدی در اومده . امروز روز انتقامه . تو باس با این رب‌النّوع کیر کافر بیفتی به جون این رب‌النّوع کُس مسلمون . ببینم با حلّاج چه میونه‌ای داری ! آغا ما رو می‌گی ، این‌دفه نزدیک بود از خوشحالی به خودم برینم . گفتم : برین کنار . خاخامه گف : هُش ، کُس‌مادر ! اینجا همه چیز آیین خاص خودشو داره ؛ تازه آبتم نباس تُوش بریزی ، چون معلوم نیس چه جور اژدهایی در بیاد . اما اول باس مناسک اجرا بشه . دعای مخصوص . یه دعای دسته‌جمعی طولانی خوندن که از جنس دعا نبود . آهنگ و اصواتش کیر‌شخ‌کن بود . بعد چار تا خاخام گردن کلف ، رفتن کُسو ورداشتن گذاشتن رو یه بالش بزرگ ، یا بَلکَم تشکچه‌ی کلف بود . الغرض ، منو می‌گی ، انگار زور تمام کیرای دنیا اومده بود سر این وامونده . گردی سرشو گذاشتم در ِ کُس . یه‌کم ، یه‌ذرّه ، محض پیش‌نشونه ، قُچار دادم که ردّشو گم نکنم . بعد سر زانوهامو یه ریزه جابجا کردم و رفتم که بزنم ، که یهو یه خارجنده‌یی گف : یا‌علی یادت نره . زرتی از خواب پریدم . .... .... ای کیر خر تُو کسّ ِ ننه‌ی هرچی جهوده . ما مادرجنده هارو تُو بیداری رفتیم از دست بُخت‌النّصر نجات دادیم ؛ حالا به جای این که دو تا بمب اتم بزنن به سر این خارجنده دنیای اسلام و ما رو نجات بدن ، شب تُو خواب میآن به آدم حال می‌دن ؛ باز اونم یه بچه‌کونی اخّودشون فاتحه‌ی جماع آدمو می‌خونه . ای ننه‌ی هرچی جهوده گاییدم .

انشاء

انشايي در باره ي ِ يك ايراني بنويسيد . من يك ايراني هستم . من خيلي بزرگ ام . من اند ِ بزرگي ام . من بوده ام كه آريايي بوده ام ، هستم ، و خواهم بود تا هُم فيها خالدون . من آريامهرم . من كورش كبيرم . من كورش صغيرم . من خود ِ خود ِ كيرم ! اين من بوده ام كه جهان را به سوي روشني برده ام . زرتشت بزرگ و پاك را من زاييده ام . اوستا كتاب ِ روشني هاي ِ بيكرانه ست . من اوستا را دوست دارم . من متون ِ كهن را مي پرستم . من منم . من با تورانيان جنگيده ام ، به نقش ِ رستم . من چند ميليون ديو بزرگ كشته ام . براي همين است كه ديگر زرت ام قمصور شده و از پس آخوند محمّد ِ نبي الله برنمي آيم . من رنسانس را كرده ام . اگر نبودند دانشمندان ِ من ، جهان هرگز رنسانس نمي كرد . رازي و ابن سينا و بوريحان از من بوده اند . من خيّام دارم . من بزرگي از ايّام دارم . من منم . بنگر به ميل ِ گردنم . آريايي يعني من . من يعني آريايي . آريايي يعني گوز ِ بزرگ ، كه مدتي از كون ِ دهان ِ هيتلر جوشيد ؛ امّا من براي همه ي تاريخ ِ خلاي ِ خود آن را غرغره كرده ام . من يك ايراني هستم . من در امريكا مي كنم زندگي . من اند ِ پاريسم . من امّا همچنان گوز باقي مانده ام . باور نمي كنيد ؟ جان ِ شما دروغم چيست . من گاهي به ايران مي آيم . من به تلويزيون مي روم و اند ِ دانشمندان ام . من هنرپيشه ي بزرگي هستم ، به نقش ِ گوز . گوز ِ بزرگ ِ آريايي منم .

بروت ِ دنياي ِ كهن

تمدّن ِ امريكايي دارد همه ي جهان را مي كند ، ازان ِ خود . « ياهو » را ببينيد : به همه ي سولاخ هاي جهان جا كرده و هي دارد سولاخ دعا را گشاد مي كند ! مواظب سولاخ هايتان باشيد !! واقعاً دلم به حال اين كشورهاي زپرتي ( يعني همه ي كشورهاي ديگر ! ) مي سوزد كه زرت و زورت ِ بيهوده مي كنند . مي گويد : دختري را عاروس كردند ، شب راه نمي داد و عقب مي نشست و گريه مي كرد . مشاطه ، از تُمبان داماد دست برد كيرش را درآورد ؛ شخ ! و به دخترك نشان داد و گفت : اين را بايد بخوري ؛ چه اين سر ِ شب ، چه آن سر ِ شب !! يكي از شعراي معاصر فرموده است : اي عروس از ذكر ِ سخت شكايت منماي كون و كُس پاك بياراي كه داماد آمد ! و امّا آنچه اين همه كشور را واداشته كه در برابر امريكا چنين خرچنگي غمزه بيايند ، توهّمي بيش نيست و جز از مغز عليل استحمارگران اروپايي برنيامده است . استعماري كه چند قرن دوام يافت و كاري جز چپاول و تزريق جهل از او صادر نشد ، نمي تواند يا شايد نمي خواهد درك كند كه به گونه اي ديگر هم مي توان جهان را ازان ِ خود كرد : با دربرگرفتن آن !! تا اينجا همه تان قافيه را باخته ايد امّا كون مستي مي كنيد مادرجنده هاي اروپايي . و ايران اين وسط كجاي كير ايستاده است ( منظورم همان كجاي كار است ! ) ؟ - نخست بايد بتوانيم ايران را تعريف كنيم . اكنون كه نيك مي نگرم ، مي بينم كير ِ از باد رفته اي است ( نه از ياد رفته ! ) كشور آريايي ِ من . گنداكي است از چُسناله ي غرور و رگ ِ متورّم ِ گردن ! در يكي از همين چند پست پيشين ، تعريف دقيق و كاملي از ايراني ، در قياس با امريكايي به دست داده ام ؛ اگر بتوانيد و بخواهيد بفهميد . خود را به فهميدگي زدن از نوعي نيست كه گُنجاي ِ مغز ِ آدمي باشد . چيزي از جنس ِ اهريمن با خود دارد . هنر نزد ِ ايرانيان است و بس ! زرررررشك !! به همين جفنگيّات دل خوش كرده ايد . مي خواهيد نظري به يكي از ياوه هاي بزرگتان بيفكنيم ؟ - شما مي گوييد ( من ِ ابله هم بارها گفته ام ) كه : ما مغولان را به رنگ خود درآورديم . ايشان را شيعه كرديد ، يا باز هم كرديم ! كير توُ كُسّ ننه ي آدم دروغ گو . كسي را كه مي گوييد مسلمان كرده ايد و ايراني ، بچه اي بوده كه در ايران به دنيا آمده و بزرگ شده ، نه در مغولستان . شما به اين آدم مي گوييد مغول ؟ يعني در سه نسل ، باز هم آدم هويّت ِ زادگاه – گادگاه ( اعني به زبان شما : مليّت ) شامل ِ حالش نمي شود ؟ اگر به سه نسل نمي شود ، هيچ دليلي نداريم كه نگوييم : « پس به سي نسل هم نمي شود ! » . و اين مسخره است . وانگهي چه هنري است كه آدم يك مغول ِ بدبخت ِ بي خدا را بنشاند ميان ِ گُه و گند ِ مسلماني ؟! كيرم توي هنرتان ؛ اگر باقي ِ هنرهايتان هم از همين قبيل است ، كه هست . مي گوييد : وقتي باد ِ سخت مي وزد ، سرو مي خمد تا نشكند ؛ و ايران و ما ايرانيان مانند ِ سرويم ! آري ! شما يك عمر خم كرده ايد ، تا هر كس و ناكسي پس و پيش تان را از پشت بگايد . و اين الحق هنر بزرگي است كه آدم اينهمه اقوام را از كون مستفيض كرده باشد . دست ورداريد مادرقحبه ها ! همين گند و گوز ِ شماست كه نمي گذارد آدم شويد . باز به سخن شيخ ِ اجل ِ بيچاره برگرديم ، كه : گيرم پدر تو بود فاضل از فضله ي او ، تو را چه حاصل ؟ ياوه بافتن هم حدّي دارد . جاي ديگر هم پرسيده ام : اصلاً چه براي شما مانده كه امريكا بخواهد غارت كند ؟ به اين يك دو قلپ نفط مي نازيد ؟ اولاً كه گُه خورده ايد كه مال ِ شماست . فعلاً كه مِلك ِ طلق ِ آخوند است و گوزي هم از آن به ريش ِ شما نمي بندد . نه ، نه ، اين طور نيست ؛ اتفاقاً خيلي هم برايمان خرج مي كند . شب و روز ويرانه مي سازد . باشد يك روز كه چشمان ِ كور مكورتان باز شود ، بر كير ِ يزيد بوسه خواهيد زد كه آن را حواله ي كُسّ خواهر و مادرتان كرده است ، اي همه ي بروت ِ دنياي ِ كهن ، به قامت ِ گوز ! يزيدم !

جواب ِ موچک !

جناب آقاي كرّوبي ! با عرض سلام ِ بسيار ، خدمت حضرتعالي . من شما را از نزديك مي شناسم و از اين رو با شنيدن سخنان شما در تبليغات رياست جمهوري پاك شگفت زده شدم . در اين كه شما اين سخنان را از سر ِ دلسوزي نسبت به ما امّت شريف بر زبان رانده ايد ترديدي ندارم و البتّه سخن من نيز جز از راه دلسوزي نيست . ببين مادر جنده ! من خودم پنج نفرم ( به قول ِ آميرزا رضا ) : خودم و سايه م ، كيرم و دوتا خايه م . سهم هر پنج نفرو مي دم يه جا مي شه دويست هزار تومن ! بذار تو كيف زنت ، كه راه نيفته به كُس دادن توُ كفش كن ِ مسجداي ِ تهرون ! گرفتي خارجنده ؟ باري داشتم خدمتتان عرض مي كردم كه البتّه دلسوزي شما بر بنده روشن است . سينه تنگي ِ حضرتعالي – كه اميدوارم هر چه زودتر در كلينيك بهشت زهرا (س) رفع گردد – بر شدّت ِ اين دلسوزي افزوده بود . شما واقعاً سينه سوخته ايد آقا . ببين خاركسته ! من خودم پنج نفرم : ( به قول ِ آميرزا رضا ) خودم و سايه م ، كيرم و دوتا خايه م . كير هر پنج نفرمون ، تو كُسّ ِ خواهر و مادر ِ اهل بيت ِ تو ، خامنه اي ، اكبر گنجي ، محمّد ِ نبي الله . ( يكي اضافه شم باشه واسه « پس » انداز !! ) گرفتي مادر قحبه ؟ گنجي ، تو هم گرفتي زن كُسته ؟ بيا با مانيفس ِ مادر قحبگي ت برو توُ كونم با رهبر ِ معزّمت كُشتي بگير . كرم ِ آسكاريسمو گذاشته م به نقش ِ قلندر !! ... جناب آقاي كرّوبي ! معذلك بيش از اين مزاحم ِ حضرتعالي نمي شوم . خدمت ِ خانم سلام برسانيد . كفشدار ِ مسجد ِ پنج تن ! يزيدم !!

افتخار ما به کیر اشقیاست !

لاكن مع الاسف اينهايي كه ميگند حضرت شمر ديگر چيز نمي كند ، اشتباه مي كنند . هنوز كارها مانده است . شما امّت ِ جاكش ِ محمّد ( خج و مج ) ديد خواهيد كه وقتي حضرت شمر كير آهني اش لود شود چها كه نخواهد كرد . چه كُس ها ، چه كون ها كه از اهل بيت نبي پاره نخواهد كرد . خواهد كرد مع الاسف . باز بعضي را اين خيار ِ باطل به كلّه شان رفته كه معهذا شيطان از جوش و خروش افتاده . اصلاً اينطور نيست . ايشان هميشه دم ِ سولاخ هاتان حيّ و حاضر است . مي بينيد كه هنوز چيز نكرده ايد او چيز مي كند توش ؛ اعني كامنت مي دهد . اينطور نَشَد كه آنطور بشَد كه گُمان كنيد اشقيا خوابيده اند . اشقيا هرگز نمي خوابند ؛ اشقيا كيرشان هم نمي خوابد . حالا مع الاسف ، بعضي پشت كون يزيد صفحه درست كرده اند كه كونش پاره است ، زهوارش در رفته ، شعرش نمي شود ؛ لاكن به نثر مي گوزد . ما اينها را ادب كرد خواهيم . ما كون اينها را به كير سنگ كوبيد خواهيم . لاكن اشقيا خيلي چيز است . اشقيا بوده اند كه كربلا را گاييده اند . ما امروز هرچي داريم از اشقيا داريم ؛ از كير اشقيا داريم . حالا يك عدّه اي هي بگند كه اينطور نَشَد كه آنطور بِشَد . به تخم اشقيا كرده . گه خورده كسي كه گفته ما اينيم . ما هنوز نَمي دانيد شما كي هستيم . لاكن وقتش كه برسد كير خود را شاوهيدن كرد خواهيم . فعلاً اين را داشته باشيد و بدانيد كه اشقيا بوده اند كه در طول تاريخ اتقيا را گاييده اند . من به عاشورا فقط ان مي كنم ان به صد فوت و به صد فن مي كنم گرچه دور است از فصاحت اي پسر اينهمه ان يكتنه من مي كنم ***** اشقيا را كربلا ميعاد بود مركز اجماع هر كس گاد بود شمر چون بر زينب ِ كبري فتاد طرفة العيني پس و پيشش بگاد گر چه قدر ِ عمّه ي من زاد داشت طاقتي افزون به فنّ گاد داشت ليك چون از شمر يك ضربت بخورد آنچنان افتاد ، گويي خود بمرد شمر افكندش دوباره بر شكم گفت قنبل كن ايا بنت ِ كَرَم اشقيا بس كون و كس بدرانده اند اشقيا را « اشقيا » زان خوانده اند شق همي سازند با زخم ِ تبر كون و كس از مرد و زن ، دختر ، پسر *** كربلا آمد كه ما بار دگر جولان كنيم بر در ِ ناموس ِ عترت ، خايه اي لرزان كنيم گاه فرج ِ دين ِ حق پاره كنيم از خشم و گاه كير كفر خويش ، اندر مقعد ِ ايمان كنيم ! يزيدم !

فک

من به خال ِ در ِ فاطي ( فك ) چو گرفتار شدم با علي بهر ِ زنش ، وارد ِ پيكار شدم به رسول اللَّه ، گفتم كه : نبي ! دختر ِ تو يك كُسي داد كه من پاك گرفتار شدم گفت : ملعون ! ز چه رو دختر ِ ما را گادي ؟ رو كه مرتد شدي و ، من ز تو بيزار شدم من زدم قهقهه و گوز ، ز بالا و ز زير بس فحاشيدم و ريدم ؛ كه سبكبار شدم ! قطعاً به كلّه ي ِ مبارك تان خطوريده كه اين سروده ي ِ وارفته ، كه به اقتضا و اقتفا و ارتضاي غزل ِ مرحوم ِ سيد علي آقا خميني ( قد ) [ اعني : قد قد مي كنه وختي ننه شو مي گان !!] شرف ِ ضدور يافته ، از من ِ يزيد ِ كون دريده نيست و مال ِ بابا كُلون ابوسُفي است ها ؛ و گرنه به روزگاران ِ فاطي ( فيل كُس خانم ) ما هنوز از كُس ِ مامان مون نيفتاده بوديم ؛ و بالفرض هم كه مي بوديم ، فاطي ما يه الف بچّه رو مي ذاش توش و درشو مي بس . عمرو مي ذاشته توش و قلف مي كرده ! بعله . به اطّلاعات ِ تاريخي تون بفزايم كه ماي ِ بيچاره ... اصلاً همه ي ِ شرح ِ كوتاه ِ فرهنگ ِ معين رو بخونيم : « يزيد بن معاويّه : ( يزيد اوّل ) فرزند معاوية ابن ابي سفيان ( و. 26 هـ . ق . – فـ . 62 هـ . ق . ) پس از پدر به مسند ِ خلافت نشست . وي جواني بود عاري از علم و فضيلت و شهره به فسق و فجور . مردم عراق كه از او ناراضي بودند به حسين بن علي (ع) نامه نوشتند و او را براي بيعت [بَع] به عراق خواندند . وي مسلم بن عقيل را كه پسر عمّش بود براي گرفتن بيعت به كوفه فرستاد و كوفيان نخست با مسلم بيعت كردند و امام حسين (ع) روانه ي عراق شد ولي چون حاكم يزيد ، عبيدالله بن زياد ، به كوفه آمد از ياري او سر باز زدند و در دهم محرّم سال 61 هـ . ق . عمر بن سعد ، عامل عبيدالله بن زياد ، امام حسين و يارانش را در كربلا به امر يزيد شهيد كرد و زنان و اطفال شهدا را نزد يزيد به شام فرستادند و اين كار نفرت عموم مسلمانان را برانگيخت . به سال 63 هـ . ق . جمعي از مردم مدينه به شام رفتند و از نزديك اعمال يزيد را ديدند و چون به مدينه برگشتند از او بيزاري جستند . يزيد مدينه را قتل عام كرد . [ نمي شه پارازيت ندم : دمم گرم !! ] سلطنت يزيد سه سال و نيم طول كشيد . [ هي ... ] در سال اوّل [ اي ول ] حسين بن علي عليه السّلام را به قتل رسانيد و در سال دوّم شهر مدينه را تاراج كرد [ دو بار : اي ول ، اي ول ] و هر چه بود به يغما برد [ گواراي ِ وجود ] و در سال سوّم به مكّه حمله برد . [ چي بگم ؟ خيلي دممون گرم بوده ، بلكم داغ !! ] ( انتهي شرح الاعلام معين ) * يه چيزو اين ميون نفهميد يزيد : آخه مرد ِ حسابي ! يه آدم ، ديگه چه كوني مي خواسته بده در مبارزه با اسلام كه يزيد نداده ؟ بي انصافي هم از يك دو وجب بيشترش بد چيزيه ! البتّه مي قبوليم كه معين بيشتر از اين نمي تونسته بنويسه ، وگرنه اين بزرگ مرد از خودمون بود . ( حالا اين مادر كُسي ِ سرگينْ گون – اعني مثل ِ گوز – دگدر مصطفي [ صلوات نمي خواد خاركسته ها ] يا مرتضي يا چه مي دونم چي ِ معين ، مي خواد از اسم اون گبر ِ بزرگ ، سوء پيشينه ي ننه شو راست و ريس كنه . به همي خيال باش ! دخترتو گاييدم ! زنت كه به درد ِ خر ِ سياه ِ باباكُلون ابو سُفي هم نمي خوره مادر جنده ! ) و ديگر اين كه فرموده كرده : « جواني بود عاري از علم و فضيلت و شهره به فسق و فجور » اگر منظور از « علم » همان گُه و گندهايي است كه به كلّه ي پوك ِ علي (مج) بود ، اقرار مي كنم كه از صد فرسنگي ِ يزيد هم عبور نكرده . مرد ِ شعر و شراب و شعور را چه به علم ؟! مقصود استاد از « فضيلت » را هم نمي فهمم و نَمْدانم چي بگوييم . احتمالاً بايد چيزي از نوع ِ « فضله و فضولات » بوده باشدي ! پروردگارم شيطان و پسر ِ برومندش : شيطان ِ بزرگ ( جورج دبليو بوش ) را سپاس مي گزارم كه از فضيلت همواره به دور بيده ام . و امّا ، براي « فسق » و « فجور » ، اين دو ورجاوند ْسپند ْ واژه ( يعني واژگان ِ بلند مرتبه و مقدّس ) ، كاش زنده بودي استاد كه يك مقاله ي دويست صفحه اي پيشكش ات مي نمودمي ، اندر حقيقت ِ فسق و فجور به نزد ِ ما قرامطه ! فسق كه از قيافه ش معلومه كه از خودمونه . فسق يعني فسق ؛ يعني از قوّه به فعل در آوردن ِ نيمي از اباحات : از گاييدن ِ مادر بگير برو تا ............................. اون جا كه اگه كيرت برسه ، كون ِ خودتم بذاري !! و ليكن : فجور . ( يعني كردن ِ اون نصفه ي ديگه ش !! كيف كردين ؟ ) تا به حال واژه اي به اين جفت و جوري نديده م !! بازم معني كنم خاركسته ؟! * و امّا بعد ، بيش از همه از اين حالم گرفته شد كه در 36 سالگي مرده ام . من بايد 3600 سال عمر مي كردم . يزيدم !

الشّیطانُ ربّی

لاكن ما بسيار خرسنديم كه امسال تابستان اسلام به گوز شده است . بايد اذعان كرد كه مع الشّغب ، كون مان جشن دارد . اين ما بوديم كه به اسلام ريديم . همين طور لاكن ، اين شما بوديد كه توي ِ اسلام ريديد 27 سال . ديگر ِ مسلمين هم بايد معذلك هشيار باشند كه سر صبحي كه ريدمان دارند حضرات ِ ائمّه ي ِ اقدس ِ هدي را فراموش نكنند . بايد شعار ِ همه ي ما اين باشد كه : مسلمين ِ جهان ، آدم شويد ! اسلام ِ خود را برينيد و آدم شويد ! اگر يك ملّتي اتّحاد ِ ريدمان نداشته باشد ، وحدت ِ كلمه اش كير دستش مي دهد . لاكن شما بيدار بوديد . مع الاسف ، اين نبايد شما را گول بزند كه ايران يكي است و امريكا هم يكي . شما بزرگ هستيد ؛ امّا لاكن امريكا خيلي بزرگ است .آنجا يك آدم را كه مي خواهند صندلي الكتريكي كنند ، مهذا اگر زكام كند نمي كنندش ؛ اينجا شما كون ِ هم را مي دريد كه لفمه ناني در بياوريد ! اين را من از سوي ِ شيطان ِ بزرگ به شما مي گويم كه : لاكن شما همه در درگاه ِ ما بخشوده شده ايد . درگاه ِ ما ، كُسّ ِ ننه ي ِ شما ست كه از آن درمي آييم و به آن باز مي گرديم . كُسّ ِ ننه ي ِ شما همين زمين است كه به شما شير و كير داده ، كُس داده ، لس آنجلوس داده ؛ لاس وگاس و تهران هم هست . ما يك بار در قاهره ، بوده ايم . چه مرد ِ شريفي بود مرحوم فرعون . ايشان هم شيطان بود . موسي هم كمي چپ زد وگرنه مي بود . لاكن ما خيلي خسته شديم . در پناه ِ خودتان باشيد شيطانك هاي ِ كوچك ِ من ! يزيدم !